Month: July 2014

XC – Íslandsmeistaramótið í fjallahjólreiðum – Öskjuhlíð

Mynd: Iðunn Arna

Það er eitthvað magnað við það að keppa til Íslandsmeistaratitils í hjólreiðum. Ólíkt mörgum öðrum íþróttum þar sem slíkur titill er gefinn eftir sigur í heillri mótaröð, með samanlögðum stigum eða tíma, er þessi titill gefinn fyrir sigur í einni keppni; aðeins einn séns til að sigra. Pressan sem þessu fylgir er óvenju mikil, en minnkar óhjákvæmilega með árunum. Önnur mót eru spennandi og krefjast undirbúnings, en keppni til Íslandsmeistaratitils er eitthvað allt annað, og mætti segja að í mínu tilfelli sé þetta eina tilfellið þar sem spenna breytist í stress, rétt áður en keppnin hefst.

Í fyrra átti ég ekki góða keppni, en ég lenti í því óhappi að færa til hryggjarlið í mjóbaki á æfingu aðeins 5 dögum fyrir keppni, sem olli því að ég bólgnaði allur upp og gat hvorki setið, staðið né legið í 2-3 daga eftir atburðinn. Eftir myndatöku og greiningu frá góðum læknavinum var mér sagt að ég gæti keppt, þar sem ég myndi ekki skemma neitt með því. En það var enginn vafi á því að sársaukinn yrði óbærilegur. Á keppnisdag var sturtað í mig verkjalyfjum og lagt var af stað, en það kom svosem ekki mikið á óvart þegar ég horfði á Hafstein Ægi hjóla frá mér og skilja mig eftir í 2.sæti, sem er þó  árangur út af fyrir sig miðað við aðstæður.

Í ár voru aðstæðurnar aðrar. Undanfarnar vikur hef ég átt góðar keppnir, eftir sigur í Gullhringnum og Vesturgötunni, og var sjálfstraustið fyrir keppni nokkuð gott. Formið hefur haldið sér vel yfir sumarið, þökk sé hundruðum klukkutíma af æfingum í vetur, og ég gæti í raun ekki hafa verið betur undirbúinn. Ég vissi þó að minn helsti andstæðingur, Hafsteinn, væri líka í topp standi og með hausinn í lagi, klár í að gera sitt besta til að endurnýja titilinn frá því í fyrra.

Keppnin fór fram í nýrri braut í Öskjuhlíð. Brautin er ótrúlega skemmtileg, og inniheldur nánast allt sem má hugsa sér í fjallahjólakeppni: nokkur góð klifur, brattar brekkur, steina til að klifra yfir, trépalla, drullu, möl og gras, með smá malbiki líka. Hringurinn er eitthvað um 5km og farnir 6 hringir, meira en vanalega enda mátti gera ráð fyrir harðari keppni en menn eru vanir. Það er gaman að segja frá því að það var í fljótu bragði ekkert að sjá í brautinni sem var mér sérstaklega í hag, klifrin voru rausnarleg en ekki of mikil, og engin risastór brekka stóð í vegi fyrir keppendum. Þetta gaf keppninni jafnari mynd og enginn hafði augljósa yfirburði, sem gerir keppnina erfiðari fyrir alla.

Dagurinn hófst eins og flestir keppnisdagar, ég vaknaði 2 tímum fyrir start og tróð í mig hafragraut og byrjaði að hlaða í bílinn. Kom svo við hjá Lauf strákunum og fékk þar lánað sett af varagjörðum sem voru sem betur fer aldrei notaðar.  Veðrið var frábært, hlýtt og þurrt, en skýjað svo ekki sást til sólar. Í svona keppni og undir miklu álagi getur verið ótrúlega erfitt að hjóla í mikilli sól og hita, þannig að ég tók skýjunum fagnandi.  Allir voru hressir þar sem startið var við Perluna, og mátti finna fyrir spennu í loftinu eins og vanalega í jafn mikilvægu móti. Eftir um 45 mínútna upphitun sem var þó langt frá föstu formi og fór í raun fram þannig að ég hjólaði bara rólega um, með stöku stoppi til að spjalla við aðra hjólafélaga, var loksins komið að þessu, 5 mínútur í start.

Keppnin hófst með látum og var ég fljótur að koma mér fyrir, fyrir aftan Hafstein sem virtist ætla að spóla í burtu frá öllum. Eftir um það bil einn þriðja af fyrsta hringnum vorum við félagarnir einir, og okkar eigin prívat keppni hafin. Ég er orðinn vanur ótrúlegu átökunum sem fylgja fyrstu 20-30 mínútunum í keppni gegn Hafsteini, en hans stíll virkar mjög vel á flesta sem eru ekki jafn tilbúnir til að grafa sig ofan í átökin um leið og keppnin hefst. En það var þó eitthvað meira í gangi þennan dag, því eftir 2 hringi sem tóku okkur um 30 mínútur var hraðinn ekkert að minnka og álagið enn í botni. Við vorum greinilega báðir í hámarksátökum þar sem mátti sjá á okkur að sársaukinn var mikill og hvorugur ætlaði að gefa sig í keppninni um forystuna. Í hreinskilni þá var nógu stórt verk fyrir mig að hjóla fyrir aftan Haffa, ég ætlaði að fara fyrr framúr honum og setja mína eigin keppni í gang, en álagið var slíkt að það gafst varla tækifæri til þess. Þegar ég reyndi að fara fram úr honum á þriðja hring var hraðinn aukinn og lokað á mig, harkan var rosaleg og á köflum var ég byrjaður að hugsa að svona yrði keppnin til enda, og myndi því klárast með endasprett. Hafsteinn naut þess að hafa forystuna, en í tæknilegri keppni eins og þessarri, þar sem mikið er um hraðabreytingar, er nánast ómetanlegt að vera fyrir framan og ráða ferðinni, línuvali og hraða.

Mynd: Arnold Björnsson

Mynd: Arnold Björnsson

Það kom svo að því að ég fann fyrir að ég átti ekki jafn erfitt með að hanga í Haffa og áður. Þetta var á fjórða hring, keppnin nýhálfnuð og nóg eftir, en ég byrjaði strax að hugsa hvort möguleikinn á að fara fram úr væri ennþá til staðar. Ég ákvað að láta restina af þessum hring ráða þessu, og ég mældi út og pældi allann tímann hversu mikill munur væri á okkur, en við hjóluðum alveg límdir við hvorn annan fram að byrjun fimmta hrings, hvorugur náði að búa til bil. Þegar við komum upp litlu malarbrekkuna sem lá í átt að marklínunni í lok fjórða hrings ákvað ég að þarna yrði ég að gera eitthvað áður en tíminn myndi renna út. Ég gaf mig allan í að hjóla fram úr Haffa, og sá strax að ég átti auðveldara með það en ég bjóst við. Þarna var ég minntur á þægindin sem fylgja forystu í svona keppni, ég fór að taka mínar eigin línur á mínum hraða, og eftir fyrsta þriðjung hringsins var mér sagt að ég hefði 7 sekúndna bil á Haffa.

Ég áttaði mig á að þarna væri þetta mögulega að hafast, en minnti mig á að það væru tæpir tveir hringir eftir, og vinnan langt frá því búin. Fimmti hringur var sá erfiðasti af öllum, og ég byrjaði að taka alls konar sénsa til að stækka bilið eins mikið og mögulegt er. Flestir þekkja hvað það er óþægilegt þegar maður hættir að sjá þann sem maður er að elta, keppnin færist úr sjónmáli í næsta mann yfir í hausinn á manni, og gerir sumum erfiðara fyrir. Ég vissi að þetta hefði ekki mikil áhrif á Haffa, en ég reyndi þó allt til að koma mér úr sjónmáli fyrir hann. Um það bil hálfum hring síðar gerði ég svo mistök, ég fór allt of hratt inn í drullusvað sem var á stuttum kafla brautarinnar og missti stjórn á hjólinu. Ég hef sennilega hjólað 1-2 metra á framdekkinu, áður en ég skaust framyfir stýrið og tók kollhnís í drullunni, en ég lenti ekki styttra en 3 metrum frá hjólinu. Stressið náði hámarki þarna og ég hrifsaði til mín hjólið og hélt áfram, án þess að pæla í neinu. Ég hafði rétt nóg til að halda forskotinu og keyrði áfram inn í sjötta og síðasta hringinn. Ég fór framhjá tímaverðinum mínum, Iðunni, sem tilkynnti mér þær fínu fréttir að ég væri nú 17 sekúndum á undan Haffa, með aðeins hálfann hring eftir. Ég ákvað að setja allt í botn, því ég vissi að fyrir aftan mig væri nákvæmlega það sama að gerast. Fljótlega komu síðustu metrarnir og það var ekki fyrr en þá sem ég var öruggur með sigurinn, keppnin hafði öll verið í lausu lofti fram að þessu, en þarna vissi ég að verkinu væri lokið, með hæstu einkunn.

Mynd: Helgi Páll Einarsson

Mynd: Helgi Páll Einarsson

Íslandsmeistari í fjallahjólreiðum 2014, staðreynd.

Tindur stóð sig frábærlega við keppnishald og gerði daginn ógleymanlegann, en það hefði þó ekki verið mikið varið í keppnina án keppenda, stuðningsfólks og áhorfenda. Takk fyrir mig!

XC – 3.bikar – Vesturgatan

Mynd: Guðmundur Ágústsson

Ein af mínum uppáhaldskeppnum er Vesturgatan. Það er eitthvað við það að ferðast alla leið á Þingeyri, þar sem fyrir borgarbarni eins og mér, er bókstaflega ekkert nema nokkur hús, höfn, sjoppa og sundlaug. Jú og kirkjan sem er árleg marklína í keppninni. Það er nánast nauðsynlegt að gera meira úr þessarri ferð heldur en bara að keyra á staðinn, keppa, og fara, því það er eitthvað við það að vera þarna sem róar mann og fær mann til að gleyma öllu sem skiptir ekki máli.

Keppnin er ekki aðeins einstök vegna staðsetningarinnar, en heldur vegna eðlis brautarinnar. Hjólað er frá Þingeyri í suðurátt, inn Kirkjubólsdal, og þar er farið lengsta samfellda klifur sem finnst í hjólreiðakeppni á Íslandi. 570 metrar eru klifraðir á innan við klukkutíma og gerir það að verkum að keppnin þróast mjög hratt fyrsta helminginn af tímanum sem tekur að klára hana. Hjólað er yfir skarð innst í dalnum og svo meðfram ströndinni í réttsælishring þar til komið er aftur inn á Þingeyri, samtals 55km. Leiðin er mjög krefjandi og er sjaldan slétt, mikið klifur býr til mikið af brekkum til að þjóta niður, auk þess að hjólað er á stórum steinum í fjöru, sandi og mold, en síðustu 10km eru svo á malarvegi, endað á stuttu malbiki inn í bæ.

Ég átti ansi góða keppni árið 2012 hér, sem verður föst í minninu vegna þess að þar átti ég mína fyrstu tilraun til að leiða keppni, en ég kom sjálfum mér og öðrum á óvart með því að vera fyrstur upp stóru brekkuna og leiddi keppnina alla leið inn á síðustu kílómetrana, en þar náði Hafsteinn Ægir mér. Við hjóluðum svo saman inn í bæ þar sem endasprettur gerði Hafstein að sigurvegara dagsins. Mér fannst ég þó hafa sigrað sjálfann mig þar sem þetta var langbesta keppnin mín fram að þessu, seinna sama ár varð ég Íslandsmeistari í fjallahjólreiðum og hlutirnir fóru aðeins upp á við þaðan.

Það er alltaf gaman að ferðast út á land til að keppa, en við Iðunn lögðum af stað á fimmtudegi til að taka því rólega og koma okkur fyrir á gistiheimilinu inn á Þingeyri, þar sem ég hef gist síðustu 3 ár fyrir þessa keppni. Veðrið var ekta íslenskt, rigning nánast alla leiðina, en þó hlýtt, og þegar komið var á staðinn var slappað af og beðið eftir föstudeginum.  Daginn eftir var rúntað inn á Ísafjörð til að ganga frá skráningu í keppnina og troðið í sig pizzu yfir beinni útsendingu úr Tour de France, og þegar komið var til baka var sumarið mætt. Þurrir vegir og jafnvel smá sól kom skemmtilega á óvart og hentaði vel þar sem við ætluðum einmitt að skella okkur í smá brautarskoðun, en það er orðin hálfgerð hefð að hjóla fyrstu 10km inn í dalinn til að kanna aðstæður. Það vildi svo vel til að það rigndi nánast alla ferðina, nema þegar átti að hjóla, því eftir brautarskoðun kom rigningin aftur og var alveg fram að keppni, þegar hún tók 3 klukkutíma pásu fyrir keppendur.

Keppnin sjálf byrjaði skemmtilega, brautin var blaut og bauð upp á skemmtilegar aðstæður sem gerðu sumum erfitt fyrir á meðan aðrir keyrðu í drulluna með bros á vör. Fremsti hópur samanstóð af mér, Hafsteini, Óskari, Bjarka, Arnaldi og Sigga Hansen, en við Hafsteinn drógum fram kunnuglega takta þegar við skildum þá strákana eftir, aðeins 10 mínútur inn í keppnina. Ég er orðinn töluvert vanari því að setja pressu á aðra í byrjun keppna, með því að setja sjálfann mig í mikil átök sem ég veit að ég get haldið út í ákveðinn tíma, en þarna voru uþb fyrstu 30 mínúturnar ansi erfiðar, en fljótlega vorum við Hafsteinn aleinir.

Á leiðinni upp klifrið tók ég eftir að ég átti örlítið auðveldara með brekkurnar en Haffi, en það kom örlítið á óvart þegar ég byrjaði að hjóla frá honum, þegar uþb 25 mínútur voru liðnar af keppninni. Þarna var ég þó ánægður með að geta haldið plani, en það var ekki flóknara en það að ég ætlaði að búa til bil á leiðinni upp brekkuna til að geta leyft mér að fara rólegar niður hinum megin en ég hef gert undanfarin ár, en þarna var ég í fyrsta skipti ekki á fulldempuðu hjóli og þurfti því að hafa mig rólegann á kafla sem ég er vanalega ansi hress í.

Ég kom upp á topp einni mínútu á undan Haffa, og byrjaði að rúlla niðureftir, í langt brun niður dalinn. Fljótlega eftir fyrstu beygju inn að fjörunni sá ég að Hafsteinn var búinn að gleypa megnið af bilinu sem ég hafði, og var við það að ná mér. Ég gaf ekki í þarna, viljandi, til að láta hann ná mér því ég hef góða reynslu af því að hjóla með honum í lengstu keppnum. Við unnum ágætlega saman út keppnina, þar sem við tók samvinna án nokkurra árása eða æsings frá hvorum okkar, en vegurinn var skemmtilega krefjandi og á köflum var alveg nógu mikil vinna að halda sama hraða og Hafsteinn. Eftir dágóða stund komum við inn á síðasta kaflann, 10km langur malar/malbiksvegur sem inniheldur engar brekkur, bara sléttur vegur sem hægt er að hjóla hratt.

Þarna kom upp sú skemmtilega pæling um hversu stór tannhjól menn væru með. Ég hafði áður vísað í tannhjólastærð eftir tap gegn Haffa í Bláalónsþrautinni, en þar vorum við með jafnstór tannhjól, og eina leiðin til að sigra þegar við vorum báðir komnir í hámarkshraða miðað við gíraþyngd, var að setjast niður og “mæta í spinningtíma” eins og Haffi orðaði það. Ég mundi vel eftir þessu þegar ég ákvað að taka séns og veðja á eigin getu í klifrinu, með því að taka 34 tanna tannhjól. Þetta var áhætta vegna þess að í fyrra var ég með 32 tanna tannhjól, sem bauð upp á léttari gíra, og man vel eftir því að hafa verið í léttasta gír að erfiða upp brekkuna. Þetta þýddi að ég myndi þurfa að fara enn hraðar upp klifrið í ár til að eiga ekki í erfiðleikum, en ef það tækist myndi ég eiga þyngri gír ef kæmi til endaspretts.

Áhættan borgaði sig þegar tannhjólin komu til umræðu og ég áttaði mig á að líkt og ég hafði giskað á, hafði Haffi mætt með 32 tanna tannhjól, og var því ekki með jafn þungann gír og ég. Þarna vissum við held ég báðir hvað þetta þýddi. Í tilfelli Haffa þurfti hann að koma á sem minnstum hraða inn í sprettinn til að koma í veg fyrir að “spinna út” eða fara fram úr þyngsta gír sem stoppar alla hröðun. Í mínu tilfelli þurfti ég aðeins að fara nógu hratt til að minn gír myndi njóta sín betur. Við komum saman inn í bæinn og sáum síðustu beygjuna, en þaðan eru ekki nema 150 metrar í mark, niður litla brekku. Ég fór fyrstur inn í bæinn og inn í beygjuna, og fylgdist með skugganum af Haffa, en þegar við byrjuðum að auka hraðann ákvað ég að gefa allt í botn og reyna að halda út eins lengi og ég gæti. Það heppnaðist vel, ég sigraði keppnina með uþb tveimur hjólalengdum.

Þetta var frábær keppni, ekki bara vegna fólksins sem var þarna með okkur, skemmtilegra aðstæðna í brautinni og fjölgunar keppenda, heldur líka vegna þess að þetta gaf mér bikarmeistaratitil í fjallahjólreiðum þar sem ég hef fullt hús stiga eftir sigur í fyrstu 3 keppnum af 4. Sigurinn bætti í sjálfstraustið sem er mikilvægt fyrir næsta verkefni: Íslandsmeistaramótið í fjallahjólreiðum, sem haldið verður á sunnudaginn 27.júlí kl 10:00 í Öskjuhlíð, sjáumst þar!

RR – Gullhringurinn

Gullhringurinn, 106km löng götuhjólakeppni sem fór fram í 3.skiptið í ár, hefur undanfarin tvö skipti verið keppni sem hefur skilið mig eftir vonsvikinn. Fyrsta árið átti ég ekki roð í fremstu menn og var skilinn eftir með um hálfa keppnina eftir og endaði í 6.sæti það árið, en í fyrra var ég orðinn örlítið betri og átti erfiðara með að sætta mig við 3.sæti eftir að Hafsteinn og Árni ákváðu að kveðja og hjóla í mark á nýju brautarmeti. Í ár var þetta ekki ein af mikilvægustu keppnunum, en þó ein af þessum keppnum sem er gaman að bæta við í safnið.

Keppendalistinn leit vel út, mörg kunnugleg nöfn og allir sem hafa skipt máli í sumar skráðir, að Hákoni undanskildum sem ákvað að verja Íslandsmeistaratitil í hálfum járnkarli daginn eftir í staðinn, ekki slæm ákvörðun þar sem verkefnið tókst. Ég er búinn að vera þungur á mér síðustu vikuna eftir mikla keyrslu í júní/júlí, WOW keppnin tók sinn toll og ekki síður átökin sem voru Alvogen time trial keppnin, og liðakeppni í 6 tíma löngu fjallahjólakeppninni Lauf Midnight Trail Race. Þreytan hefur látið sjá sig, og þessvegna var vikan fram að Gullhringnum tekin óvenju rólega. Stutt er síðan brautin fyrir Íslandsmeistaramót í fjallahjólreiðum var kynnt, og því verður ekki leynt að það er ein mikilvægasta keppnin mín. Vikan var því nýtt vel til að skoða brautina, sem er í Öskjuhlíð, vel og vandlega til að undirbúa fyrir átökin eftir 2 vikur.

Það var þó veðrið sem ætlaði að setja svip á keppnina í ár. Rigning en logn og hlýtt var í spánni, en þegar komið var á staðinn mætti okkur rigningin eins og við mátti búast, en þónokkuð meiri vindur en reiknað hafði verið með. Vindáttin þýddi að við myndum byrja í mótvind og berjast í honum fram að beygjunni inn á Biskupstungnabraut, en það þýddi líka að síðustu 15km á Lyngdalsheiðinni yrðu mjög erfiðir. Planið mitt var að gera árás seint í keppninni, og reyna mitt besta til að halda mér frá hópnum og koma einn í mark, en þessi vindátt þýddi að það var ólíklega að fara að gerast.

72 manns lögðu af stað frá Laugarvatni og fljótlega eftir að við komum út úr bænum og fylgdarbíllinn gaf grænt ljós á keppnina tók ég af skarið og setti hraðann nógu háann til að mynda strax lítinn 10-15 manna hóp. Þessu var vel fylgt eftir, en nokkrir af fremstu mönnum héldu uppi hraðanum á meðan aðrir sátu í aftursætinu, fegnir að vera bara með í fremsta hóp. Stuttu seinna bjó ég aftur til minni hóp með stuttri keyrslu, en eftir um 22km tók Haffi af skarið og keyrði upp hraðann, en það kom nokkrum að óvörum því að þegar við komum að fyrstu beygju inn á Biskupstungnabraut var litið aftur og séð að enginn nema Miro hafði komið með okkur. Þannig var tekin sameiginleg ákvörðun um að halda áfram keyrslunni, og skildum við félagarnir því hina eftir, með um 80 kílómetra eftir af keppninni.

Stuttu eftir að þetta gerðist lenti Óskar í óhappi og sprengdi að framan á hjólinu og varð að stoppa til að kippa því í lag. Það hefði verið gaman að hafa hann með okkur, en það geta því miður ekki allar keppnir verið góðar og því varð bara að hafa það. Hann átti svo góða keyrslu eftir þetta með ýmsum félögum og náði að koma sér í mark í 9.sæti.

Miro var með okkur Haffa í uþb 10 mínútur, en þá varð hann að gefa sig eftir að hraðinn hafði verið í kringum 47km/h og allt gert til að búa til sem stærst bil á milli okkar og hópsins sem var að elta. Eftir þetta stóðum við Haffi uppi í kunnuglegri stöðu, fremstir með rúmlega mínútu á næsta hóp. Keyrslan hélt áfram og yfir  næstu 46 kílómetrana bjuggum við til forskot upp á rúmar 3 mínútur, og beygðum við þá inn á Þingvallaveg, beint í hressann hliðarvind, en þar hófust átökin raunverulega, og þreytan lét finna fyrir sér. Við skiptum vinnunni drengilega á milli okkar, og það var klárt mál að við myndum vinna þetta vel saman til síðasta kílómetrans, en á þessum tímapunkti hefði verið ómögulegt að komast einn burt, vegna þreytu og veðurs.

Eftir ótrúlega erfiða 15 km á Lyngdalsheiðinni, sem innihélt meðal annars gríðarlega mikið af bílum sem sköpuðu mikla hættu í keppninni, mótvind sem fékk mann til að hugsa hvort væri betra að labba heldur en hjóla þetta, og ágætis stöðugt klifur sem var þó ekki bratt, komum við að brekkunni sem liggur niður á Laugarvatn, 2km eftir. Taktíska keppnin hófst þarna, og það komst ekkert annað fyrir í hausnum á með, en þau skipti sem ég hef látið Hafstein snúa á mig með mikilli keppnisreynslu. Ég hugsaði helst um síðasta skipti sem við áttumst við, í Jökulmílunni, en þar fór ég fyrstur inn í sprettinn og gat því lítið komið á óvart eða fylgst með fyrir aftan mig. Þar fór ég of seint af stað og lét Hafstein sigra mig örugglega. Enn og aftur var ég fastur fremst, eftir að við skiptumst á að hjóla yfir heiðina, en hann kom sér fyrir, fyrir aftan mig, fyrr en ég átti von á og sat ég því fastur fyrir framan. Við rúlluðum sultuslakir niður brekkuna án þess að stíga pedalana, þar til marklínan var í sjónmáli. Ég byrjaði að hjóla rólega á undan, en ákvað að gera öfugt við Jökulmíluna, og fór fyrr heldur en vanalega. Ég setti allt sem ég átti í að koma mér af stað, og 12 sekúndum síðar hafði ég þetta, ögn meira en hjólalengd á undan Haffa, og fyrsta sætið var mitt.

Mynd: Sveinn Benedikt Rögnvaldsson

Mynd: Sveinn Benedikt Rögnvaldsson

Einar Bárðarson hefur gert góða hluti með að setja þetta mót upp, og hefur uppskorið lof margra, en rúmlega 300 manns kepptu þennan dag, sem er næststærsta mæting í hjólreiðakeppni á Íslandi í ár. Allir sem aðstoðuðu við keppnishald og skipulag í kringum viðburðinn eiga þakkir skildar! Það er alltaf gaman að sjá sportið stækka, og keppnir eins og Gullhringurinn eiga flottann hlut í þeirri þróun.

RR – WOW Cyclothon

Keppnin

WOW Cyclothon. Lengsta og stærsta hjólreiðakeppni ársins, sé umgjörð, vegalengd og heildartími mældur. Það er í raun engin keppni eins og þessi, einstaklingar, 4 manna lið eða 10 manna lið keppast um að hjóla hringveginn, 1332 kílómetra á sem styðstum tíma. Liðin eru með bíl fyrir alla liðsmenn og setja út 1-2 menn í einu til að dreifa álagi, og reyna að hjóla nokkur lið saman til að mynda hóp sem hjálpast að við að brjóta vindinn og gera ferðina skemmtilegri. Álagið sem hvílir á öllum, hvort sem þeir eru hjólreiðamenn eða ökumenn, er ótrúlegt og úthaldið sem keppnin krefst er ekki síður andlegt heldur en líkamlegt.

Það er ógleymanleg lífsreynsla að taka þátt í þessarri keppni, en ég tók þátt árið 2012 þegar keppnin var haldin í fyrsta skipti. Ég var settur inn í WOW liðið á síðustu stundu, ásamt Skúla Mogensen, Gunna Gylfa og Emil Tuma, og var þá nýbúinn að taka mín fyrstu spor í götuhjólreiðum, og átti langa leið á þann stað sem ég er á í dag. Við tókum þátt með það í huga að hafa gaman að þessu, en þá var langsterkasta liðið, lið Hafsteins, Árna, Pálmars og Kára, og við þóttumst vissir um að þeir myndu taka þetta. Það árið var þetta mjög skemmtileg upplifun, við tókum flott 2.sæti ásamt 2 öðrum liðum, og deildum góðum stundum inn í húsbíl á fleygiferð.

Workforce A

10356315_724837114239410_5956405335708170098_n

Mynd: Workforce

Í ár var kominn aðeins annar tónn í mig, eftir að hafa sleppt keppninni í fyrra var áhuginn fyrir þáttöku orðinn ansi mikill. Helsti munurinn var að sjálfsögðu sá, að nú skyldum við sigra keppnina. Ég var meira að segja minntur á það að ég hafði lofað að taka ekki þátt aftur fyrr en ég vissi að liðið mitt gæti sigrað. Undanfarið hefur verið skemmtileg þróun í keppnisliðum í hjólreiðum á Íslandi, menn eru að vinna mun betur saman en áður, og ég tel að Kría-Specialized liðið eigi stórann hluta af þeirri þróun. Við settum saman góðann grunn að liði sem samanstóð af Emil Þór, Óskari og sjálfum mér, en okkur vantaði fjórða manninn. Erfitt er að finna góðann hjólara á Íslandi sem hefur áhuga, og uppfyllir þær kröfur sem þetta dúndurlið hafði sett. Bjargvætturinn var enginn annar en fyrrverandi atvinnuhjólarinn Tigran Korkotyan, frá Armeníu, en Tigran er starfsmaður hjá Specialized og mikill hjólari, ekta klifurköttur og hafði hann mikinn áhuga á að kíkja til Íslands og upplifa landið á þennan hátt. Það kom á daginn að hann var dúndurgóður hjólari og fullur af reynslu sem hann miðlaði vel til okkar áhugamannana, frábær gaur og topp liðsmaður!

Ekki má gleyma aðalmönnunum, ökumönnunum eða “managerunum” eins og við köllum þá í dag, en án þeirra hefði maður gleymt að borða, gleymt að vakna og jú, gleymt hjálminum og einum hanska inn í bíl á leiðinni út að hjóla 😉 Sölvi Sig og Ingi Már voru svo sannarlega hetjur keppninnar, og héldu lífinu í þessu liði. Það er ómetanlegt að geta einbeitt sér 100% að keppninni, að því einu að hjóla, þegar maður hefur þvílíka snillinga sem aðstoðarmenn, og ég er ekki lítið þakklátur fyrir það.

Startið

10514365_912395478777096_1653686379187875761_o

Mynd: Hjólamyndir

Startið var mjög mikilvægt í þessarri keppni, en fjölmörg lið voru á svæðinu og ekki öll á sama stað hvað varðar form og kunnáttu. Einnig var ákveðin regla í gildi, sem var þannig að séu fleiri en 4 lið að hjóla saman, mættu skiptingar ekki vera oftar en á 25 mínútna fresti. Allt í lagi fyrir okkar lið, en gæti skemmt samvinnuna með öðrum liðum. Það var því ákveðið, eftir létt eyrnahvísl með öðrum vel völdum liðum, að setja út mig og Emil til að keyra upp hraðann og teygja á hópnum, en við vorum tveir vegna þess að fyrsti leggurinn var frá bænum og alla leið að afleggjaranum inn í Hvalfjörð, þannig að ekkert mátti klikka á leiðinni. Við vissum fyrir að Trek liðið myndi setja út tvo af sínum bestu mönnum, Haffa og Árna, og var víst að hraðinn yrði mikill strax og fylgdarhjólið gæfi okkur stjórn á keppninni.

Sú var aldeilis raunin, um leið og við komum framhjá N1 í Ártúnsbrekku fór fylgdarhjólið og Haffi kom fljúgandi framhjá mér, “eigum við að byrja þetta?”. Þarna hófst leikurinn og uþb 4-5 lið byrjuðu strax að skiptast á að hjóla fremst, með nokkur önnur lið í aftursætinu, vonandi að þau gætu haldið hópinn. Ég, Haffi, Árni, Emil og Steinar í Hleðsluliðinu vorum e.t.v. duglegastir við að keyra upp hraðann, en þarna vorum við að hjóla á svipuðum hraða og við myndum gera í 60-100km keppni, ekki 1332km keppni! Planið heppnaðist mjög vel og þegar komið var undir Esjuna og í átt að Hvalfirði voru liðin afar fá eftir, og stuttu seinna byrjuðu sterkari menn að missa af okkur. Niðurstaðan var sú að aðeins þrjú lið héldu forystu, Trek, Hleðsla, og Workforce A. Ég henti mér fljótlega inn í bíl og leyfði Óskari að taka við taumunum, þarna var fjörið byrjað og strax kominn fiðringur í magann, spennandi tímar framundan!

Ferðalagið

Ó hvað ég saknaði húsbílsins þegar nokkrir tímar voru liðnir, inn í pínulitlu 13 manna rútunni okkar. 6 gaurar, 7 hjól og heill ruslahaugur af búnaði og mat, það var ekki mikið um pláss hjá okkur. Sem betur fer hafði Sölvi græjað frábært rúm aftast í bílnum, þannig að við gátum allavega lagt okkur, ef ekki sofnað í nokkrar mínútur. Við vorum þó ansi hressir, strákarnir, og var mórallinn góður alla leiðina. Jafnvel á erfiðustu tímum þegar þreytan var mikil, var hressleikinn til staðar.

Við duttum inn í ágæta rútínu sem byggðist á 25 mínútna skiptingum, menn hjóluðu 25 mínútur og fengu á móti 75 mínútna hvíld, sem var langþráð þegar liðið var á keppnina. En það sem gerði gæfumuninn voru næturvaktirnar, þar sem menn fengu að skiptast á að taka þriggja manna vaktir á meðan einn svaf yfir tvær vaktir, sem þýddi að á meðan þrír hjóluðu 25 mín hver, fékk fjórði maðurinn 150 mín (2,5 klst) hvíld, sem var yfirleitt nóg til að leggjast niður og sofna í smá stund. Ég fékk svo leyfi til að taka tvisvar sinnum 50 mínútur á hjólinu, sem uppskar örlítið meiri hvíld, en verandi í ákveðnu lykilhlutverki í liðinu var sú hvíld aldeilis velkomin!

Það er erfitt að lýsa því hvernig er að keppa í svona keppni, þegar svefnleysið og andleg þreyta byrjar að sýna sig. Minnið verður gloppótt og alls konar hlutir fara að renna saman í huganum, en maður reynir sitt besta að fókusa á verkefnið, og missa ekki jákvæðann andann. Við hjóluðum í gegnum tvær nætur, sú fyrra auðveld þar sem flestir höfðu fengið nægann svefn nóttina fyrir keppni (þó ekki nema 5 tímar hjá mér), en ég man að það var mjög hressandi að vakna rétt eftir Akureyri eldsnemma morguns og fá nýbakaðann snúð í hendurnar. Líkamlega þreytan var ekki svo mikil, í raun mikið minni en mátti búast við. Formið sýndi sig vel í þessarri keppni, og langar æfingar vetursins komu heldur betur að gagni þegar leið á.

Það var þó seinni nóttin, sú sem leið frá Öxi og inn á suðurlandið sem var erfiðasti kafli keppninnar. Ég hafði gert árás bæði rétt fyrir Egilstaði sem var ekki svo kostnaðarsöm, en einnig var ég með smá læti á Öxi og kláraði dæmið með stórárás strax og brekkan niður Öxi var búin. Þessu fann ég vel fyrir, og ég var feginn að fá smá hvíld eftir það. Ég var svo vakinn uþb 2 tímum síðar til að halda áfram keyrslunni, ég var tímastilltur nákvæmlega við Haffa í Trek liðinu og við hjóluðum aldrei hægt saman félagarnir. Þarna hófust 6 vaktir með tveimur öðrum hjólurum þar sem ég var aftastur í röðinni á leið í langa hvíld. Fullkomin tímasetning þar sem ég myndi fá mína hvíld seint, og myndi vakna rétt fyrir stærstu átökin í lok keppninnar. Þessar 6 vaktir voru þó sennilega með því erfiðara sem ég gerði á þessarri hringferð, ég byrjaði fljótlega að finna fyrir rosalegri syfju og gat engann veginn hrist hana af mér. Í hvert sinn sem ég fór út byrjaði ég að fá einhverskonar slikju yfir augun, stór grænn hringur sem huldi allt sem ég sá, og stækkaði og breytti formi eftir því sem leið á keyrsluna, og olli því að ég sá varla hvert ég var að fara. Ég man lítið eftir umhverfinu eða leiðinni sem við fórum og líðanin var ansi slæm. Fæturnir voru sennilega það eina sem virkaði, en þarna var ég sennilega hálfnaður á leið í gúmmíkallaástandið sem fylgdi á eftir undir lokin. Ástandið var líka ansi skringilegt þegar komið var inn í bílinn fyrir stutta hvíld, ég byrjaði að reyna að bæta svefnleysið með því að borða nánast hvað sem ég sá, og gat ekki hætt að borða þegar ég sat inn í bíl, matarlystin var örugglega það eina sem virkaði í hausnum á mér. Í rauninn mætti segja að það eina sem hélt mér gangandi var það að ég var alltaf úti með Haffa, við hjólum alltaf hratt saman og það er alltaf jafn öruggt að hjóla með þessum meistara, samvinnan fullkomin og allt gengur eins og í vél, en ég var þó á tímabili hræddur um að ég myndi sofna á hjólinu og hjóla kallinn út af veginum. Feginn að það gerðist ekki.

Egilsstaðir

Mynd: Emil Þór Guðmundsson

Mynd: Emil Þór Guðmundsson

Hleðsluliðið hafði staðið sig frábærlega í samvinnunni við bæði mitt lið og Trek liðið, og keyrslan var þétt og góð hjá öllum sem hjóluðu. En ég vissi frá upphafi, og ég held að það hafi allir vitað, að það kæmi sá tími þegar keppnin milli okkar og Trek liðsins myndi virkilega byrja. Það var fljótlega eftir Akureyri sem þreytumerkin byrjuðu að sjást á mönnum, fyrsta nóttin var liðin og ekkert víst að allir hefðu fengið að sofa eins og þeir vildu. Ég tók fljótlega þá ákvörðun fyrir hönd liðsins að í brekkunni fyrir Egilsstaði yrði klippt á Hleðsluliðið og forystan tekin af aðeins 2 liðum. Þetta var ekki mikið verk, í hreinskilni sagt, ég hafði hjólað úti einhverja 40km þar sem mælingar að þessarri brekku voru örlítið skakkar og ég þurfti að bíða lengur en ég átti von á. En fæturnir voru ferskir, ég hafði verið duglegur að hvíla á milli keyrslna og var tilbúinn í árásina. Bjarki og Benni voru með mér úti þegar komið var í brekkuna, en allir bílarnir tóku framúr okkur fyrir hana, og skiptu bæði mótherjaliðin út sínum mönnum, Steinar og Árni komu út á meðan ég hélt áfram að hjóla. Ég beið ekki mjög lengi þegar brekkan hófst, stóð upp og kom mér í stöðu með strákunum, og gaf svo hressilega í, en þó ekki þannig að ég myndi stressa Trek liðið of mikið. Árásin þurfti að vera hnitmiðuð til að losna við eitt lið, á meðan samvinnan við hitt liðið héldist. Þannig sprettaði ég í stutta stund, sneri mér svo við og sá að Steinar svaraði ekki, Árni nálgaðist og ég leyfði honum að loka bilinu og taka þátt í klifrinu. Nokkur  hundruð metrum síðar fóru Haffi og Óskar út og þar með var þessu lokið; toppliðin voru nú ein.

Öxi

Öxi er einstakt fyrirbæri. Enginn annar staður á hringleiðinni er jafn hættulegur, bæði tæknilega á hjólinu og taktískt fyrir liðin og einstaklingana sem keppa. 27km af þéttum malarvegi og uþb 400 metra klifur, sem er fylgt eftir af hröðu bruni niður hlykkjóttann veg, alla leið inn Berufjörðinn, Öxi er hressandi kafli sem gerir keppnina ótrúlega spennandi. Eitt af mínum verkefnum í þessarri keppni var að hjóla Öxi, ég hafði sérstakann áhuga á því, og þegar komið var að teikniborðinu fyrir keppnina var hugmyndinni að árás þar oft kastað á milli manna. Það var áhugaverð pæling, þarna hafði ég tvo styrkleika í klifri og malarvegi, og á blaði lítur enginn annar staður á landinu betur út fyrir tilraun til að slíta sig frá hinu liðinu. Ókosturinn? Bara uþb 600km af spennu, stressi og endalausri keyrslu í bæinn þegar malarveginum lýkur, ekki alveg það hentugasta, og þegar á hólminn er komið, ekki eitthvað sem menn eru tilbúnir í. Það var tekin sú ákvörðun einhverstaðar á norðurlandinu að þarna myndum við ekki gera tilraun til að komast burt, en það var haldið opnu fyrir árásum, helst til að láta reyna á Trek liðið.

Við mættum spenntir að malarkaflanum og sáum að Raggi og Bennsi voru að græja einhvern út, við sáum ekki hver það var eða á hvernig hjóli hann yrði þegar hann kæmi niður brekkuna að bílnum okkar. David hafði botnað Audiinn sinn til að athuga aðstæður áður en liðin mættu á svæðið, og hann sagðist viss um að Trek menn myndu notast við götuhjól. Ég bjóst þarna við að sjá annaðhvort Árna eða Haffa, og var vel viðbúinn þeim. Ákvörðunin var tekin, út með götuhjólið og ekkert pælt í að lækka loftþrýsting í dekkjum, Árni var kominn út og var á leiðinni og það var ekkert annað í stöðunni en að keyra á eftir honum.

Árni var með skemmtilegann stíl sem gekk í gegnum alla keppnina, amk þegar hann hjólaði gegn mér. Þetta minnti svolítið á track hjólreiðar, þar sem menn hjóla rólega til að reyna að plata andstæðinginn til að taka forystuna, það er nefnilega betra í þannig stöðu að vera fyrir aftan og geta þannig komið á óvart. Árni hjólaði í raun alltaf í vörn, fylgdist vel með mér og var alltaf tilbúinn fyrir hasa, en var þó aldrei fyrri til að gera eitthvað. Þetta sá ég hjá honum þegar við tveir tókum næstum öll mikilvægu klifur hringferðarinnar. Ég hélt á eftir honum upp malarveginn og spilaði með honum, lét hann þó yfirleitt leiða og hægði á mér í takt við það þegar hann reyndi að ýta mér framfyrir sig.

Það kom að því að mig langaði að gera eitthvað, þannig að ég setti smá kraft í þetta og athugaði hvernig Árni tók í það, hann hélt vel í við mig þannig að ég slakaði aftur á. Meiningin var aldrei að reyna að stinga af, heldur frekar að athuga formið hjá hinu liðinu. Fljótlega eftir grófa beygju gaf ég meira í og þá aðeins lengur, bjó fljótlega til bil og Árni þurfti að gefa vel í til að loka því, sló þá aftur af. Restin af leiðinni var tíðindalaus, við hjóluðum saman inn í þokuna og fljótlega sáum við aðeins framdekkin á hjólunum okkar, ekkert annað. Þegar komið var á toppinn sáum við bílana og Bjarka og Óskar klára í slaginn, við skiptum og ég stökk inn í bíl til að fylgjast með bruninu niður.

Eftir æsilegann bílaeltingaleik komum við loksins niður úr skýiinu og mér til mikillar gleði sá ég að Óskar var kominn töluvert á undan Bjarka þegar þeir komu niður á flatann. Ég sagði við strákana að mig langaði út til að gera eitthvað úr þessu tækifæri, þannig að bíllinn var botnaður (70km/klst!) og mér fleygt út þegar nokkurhundruð metrar voru eftir af malarveginum. Ég leit aftur fyrir mig og brá pínu, þarna var Hafsteinn mættur á hjólið og alveg helillur! Ég gaf hressilega í og byrjaði nánast strax að hamra á pedulunum til að ná að halda bilinu, sem mér tókst að gera. Árna var fleygt út til að aðstoða Haffa og þegar ég sá það kom smá bros á vör; þeir voru smeykir við þessa árás og voru greinilega ekki nógu öruggir með að setja einn út á móti mér. Við tók ansi æsilegur eltingaleikur, þar sem ég á einum tímapunkti taldi gróflega 15 sek forskot, en ég setti þarna í 20 mínútur hæstu afltölur sem ég hef séð fyrir þessa tímalengd. Við komum inn á malbikið og æsingurinn hélt áfram, ég sá að Haffi skipti um hjól, TT hjólið var tilbúið fyrir hann og Valli fylgdi á eftir á öðru TT hjóli. Það var greinilega mikil alvara í mönnum og ég hrópaði á strákana í bílnum að setja einhvern út. Út kom Emil sem reyndi sitt besta en var ekki alveg nógu heitur til að halda hraðanum, enda nýmættur út. Þess má einnig geta að Haffi var svo æstur í fjörið að hann hafði líka stungið Valla af og við vorum einir í eltingaleik.

Þarna var nóg komið af fjöri, ég hafði fengið langþráða spennu og sá ekki fram á að hjóla alla leið í bæinn á þennan hátt. Ég hætti keyrslunni, lækkaði hraðann og sá Haffa og hans lið ná mér á augabragði. Þarna fór ég inn og Óskar út, og á nákvæmlega sama tíma fórum við Haffi í langþráðann svefn, til að gera okkur klára fyrir hið skemmtilega óendanlega suðurland.

Kambarnir

Mynd: Arnold Björnsson

Mynd: Arnold Björnsson

Við vissum að Trek liðið væri með tvö TT hjól. Við vissum líka að það væri erfitt, ef ekki ómögulegt að ná einhverjum sem fer einn af stað á slíku hjóli efst á heiðinni eftir Kambana upp frá Hveragerði. Þarna var komin stór áhætta í leikinn og klárlega eitthvað sem við vildum hafa áhrif á. Eftir æsinginn á Öxi róuðust bæði liðin og stífar 25 mín vaktir hófust, þar sem mönnum var spilað saman skv formi til að koma í veg fyrir ójafnvægi og einnig halda báðum liðum rólegum. Ingi og Sölvi tóku eftir að í hvert sinn sem ég var settur út, var Haffi settur á móti mér. Árni gegn Óskari, Emil gegn Bjarka og Valli gegn Tigran.

Þegar lokaspenningurinn byrjaði að magnast upp, uþb þegar við fórum að nálgast Selfoss, vorum við búnir að leggja örlítið á ráðin. Okkur datt í hug að Trek liðið væri líklegt til að hvíla Haffa og Árna eins mikið og hægt væri, svo þegar kæmi að Kömbunum myndu þeir setja Árna út til að klifra, og Haffi myndi vera klár með TT hjólið á toppnum, til að reyna að keyra allt í botn alla leið í markið. Við vorum nokkuð öruggir með að láta þetta ráðast af endaspretti, þannig að næsti hluti plansins fór að snúast um hvernig við gætum spilað með hitt liðið. Við tókum til ráðs að setja mig út með öðrum hjólara, til að plata þá til þess að setja Haffa út. Svo þegar allir væru komnir saman myndi ég strax hætta að hjóla og fara aftur inn í bíl. Þetta myndi riðla til planinu þeirra. Þetta var svo sett í gang, fyrst milli Selfoss og Hveragerðis, en þá kom það fyrir að Haffi lenti í vandræðum með hjólið, keðjan var föst og hann virtist ekki ætla að ná skiptingu. Þarna voru tveir möguleikar, annaðhvort myndum við notfæra okkur þetta eða ekki. Ég held ekki mikið upp á það að sigra keppnir út á mistök eða óheppni annarra, ég gaf Óskari merki um að halda áfram og stökk sjálfur inn í bíl og beið næsta tækifæris. Við endurtókum leikinn rétt fyrir Hveragerði, settum út mig og Tigran, og Haffi fór út á móti. Ég lét eins og ég ætlaði að halda áfram en stoppaði og fór aftur inn í bíl.

Þannig hófst klifrið á því að Haffi, Tigran og Óskar fóru saman inn í Kambana, ég beið spenntur nokkur hundruð metrum ofar og Árni líka. Við skiptum allir og við Árni tókum við. Taflið hélt áfram milli okkar Árna, með þeirri undantekningu að vörubílstjóri á vegum Eimskips virtist halda að hann ætti eina af tveim akreinum og hafði hug á að keyra okkur út af veginum. Nokkrum orðaskiptum síðar héldum við upp bröttustu brekkuna og þá síðustu á leið upp á heiðina. Árni sló skyndilega af og hægði mikið á sér, en mér tókst að bregðast við og hanga fyrir aftan hann, og nokkrum auglitum aftur fyrir mig til að athuga með umferð síðar, gerði ég öfluga árás. Það verður að segjast að þarna setti ég allt sem ég átti í þetta og sikksakkaði upp brekkuna. Fyrir aftan mig sá ég Árna fjarlægjast, og bíl Arnarins koma á fullri ferð framhjá mér, mér hafði tekist að sprengja Árna og neyða Haffa út, og það á götuhjóli því þarna voru allir orðnir svo spenntir að það var sennilega stutt í raflost í rigningunni, ekkert mátti klikka og TT hjólið var út úr myndinni. Ég sló strax af, settist niður og beið eftir að Haffi næði mér, sem tók ekki langann tíma. Við hjóluðum upp á heiðina og sáum að báðir bílarnir voru komnir fyrir framan okkur og voru að dæla út mönnum.

Lokaspretturinn

10421619_1437631889848728_8799100543861757452_n

Mynd: Arnold Björnsson

“Allir út” heyrði ég Haffa segja inn í bílinn sinn, og það var sko raunin. Bæði liðin hentu út öllum sínum hjólurum og á augabragði vorum við 8 talsins á veginum þegar hann hætti loks að fara upp í móti. Þarna voru 27 kílómetrar í mark, rúmlega 1300 kílómetrar búnir og allir hjóluðu eins og það hefði bara verið upphitun. Andrúmsloftið var ansi magnað, það hellirigndi, smá vindur og brjálað stress í mönnum. Við byrjuðum að raða okkur upp í einhverskonar fylkingu, ég passaði að nýta Óskar sem skjól og Emil til að fylgjast með hinum, en Tigran datt aftur úr hópnum þegar við byrjuðum að nálgast Litlu kaffistofuna. Þarna varð ég viti af þvílíkum krafti sem Bjarki og Valli sýndu, en fyrir þetta var ég alveg viss um að þeir yrðu ekki til vandræða þegar hraðinn myndi aukast á leið í markið. Svo var ekki, báðir voru oftar en ekki fremstir í hópnum og unnu sína vinnu mjög vel, Haffi var að miklu leyti laus við að vera fremstur, en Árni kom svo líka inn í spilið þegar lítið var eftir.

Ég var alveg að farast úr spennu þegar við skutumst framhjá beygjunni sem liggur inn í Heiðmörk. Þarna voru aðeins nokkur hundruð metrar eftir og einn pínulítill hóll stóð á milli okkar og marklínunnar. Ég sá að Árni setti allt í botn fyrir framan Haffa og hraðinn jókst rosalega. Það munaði ekki miklu að ég missti af hópnum þarna, ég þurfti að taka svoleiðis rosalega á til að hanga í hópnum en það rétt hafðist. Við komum yfir hæðina og Árni fór þá aftar í hópinn og var uppröðunin þá Haffi, Óskar, ég. Ég fylgdist vel með og reyndi að vera eins slakur og hægt var, sá að Haffi byrjaði að keyra upp hraðann, og tók þá ákvörðun að koma mér fyrir framan Óskar til að vera eins nálægt Haffa og hægt var. Þetta var að mestu leyti vegna þess að ég var hjólandi á vegöxlinni og hafði ekkert pláss til að vinna með, þannig að það mátti ekki taka neina sénsa. Spretturinn fór í gang og ég stóð upp, en beið í örskamma stund beint fyrir aftan Haffa, áður en ég sá línuna og byrjaði minn sprett. Allt var sett í þetta, mér leið eins og fæturnir væru úr gúmmíi og ég væri á deyfilyfjum, tilfinningin var engin og mér fannst eins og ég væri að ýta mér áfram með hugaraflinu einu. Kanski var það svoleiðis, en það var greinilega nóg, ég rétt skaust framúr, og kom yfir línuna, fyrstur með hjólalengd í Haffa.

Tilfinningin var ótrúleg, þetta var án efa einn stærsti sigur í mínum ferli og það frábæru liði og einstakri samvinnu milli liðsfélaga og keppinauta að þakka. Það er í raun ólýsanlegt, hvernig það er að taka endasprett eftir rúmlega 39 tíma ferðalag umhverfis landið, ýmist á hjóli eða sitjandi í keng í lítilli rútu. Menn sögðu að þessi keppni færi í sögubækurnar, og það er vægast sagt frábært að vera hluti af þeirri sögu.

 

© 2019 On your left

Theme by Anders NorenUp ↑